Το σπαθί του Ομέρ Βρυώνη και ο Οδυσσέας!

Έχουμε τονίσει στο ενημερωτικό – ιστορικό μας πόρταλ οτι η Ελληνική Επανάσταση έχει πολλές άγνωστες πτυχές που δεν τις γνωρίζουμε και έχουν τεράστιο ενδιαφέρον. Σε μια από αυτές θα αναφερθούμε σήμερα και αφορά τον Αλβανό στρατηγό Ομέρ Βρυώνη.

Τον Σεπτέμβριο του 1821 λαμβάνει χώρα μια μικρή μάχη στα περίχωρα των Αθηνών. Κατά την περίοδο εκείνη, στην πόλη βρισκόταν ο Ομέρ Βρυώνης, ο οποίος είχε λύσει την πρώτη πολιορκία της Ακρόπολης από τους Έλληνες.

Μια ομάδα 60 περίπου Αλβανών στρατιωτών βγήκε από την πόλη και κινήθηκε προς το χωριό Δραγουμάνος, στην περιοχή του σημερινού Χαλανδρίου, με διαταγή να αρπάξει σιτάρι από αποθήκες, οι οποίες βρίσκονταν εκεί και ήταν γεμάτες. Οι Αλβανοί βρέθηκαν προ εκπλήξεως όταν χτυπήθηκαν από ομάδα Ελλήνων και επέστρεψαν για να αναφέρουν το συμβάν.

Ο Βρυώνης εξήλθε με 500 στρατιώτες, ιππείς και πεζούς, και κινήθηκε προς την περιοχή. Οι Έλληνες ήταν μόνο 70, αλλά αντέταξαν σθεναρή αντίσταση. Στη μάχη αυτή, ο Δήμος Ρουμπέσης επιτέθηκε πεζός κατά του έφιππου Τουρκαλβανού στρατηγού και παραλίγο να τον φονεύσει. Ο Σουρμελής, στην Ιστορία των Αθηνών, αναφέρει ότι αν ο σωματοφύλακάς του δεν έβαζε το σώμα του μπροστά για να σώσει την ζωή του κυρίου του πεθαίνοντας, τότε ο Ομέρ Βρυώνης θα είχε σκοτωθεί στη μάχη.

Σώθηκε χάρη στην ταχύτητα του αλόγου του. Φεύγοντας, όμως έχασε το σπαθί του, το οποίο έπεσε στα χέρια των Ελλήνων και δωρήθηκε στον Οδυσσέα Ανδρούτσο, ο οποίος στη συνέχεια το χάρισε στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.

Το αποτέλεσμα της μάχης αυτής ήταν να πάρει ο Ομέρ Βρυώνης την απόφαση να αποχωρήσει από την Αθήνα, αφήνοντας τους Τούρκους της πόλης απροστάτευτους. Στις παρακλήσεις τους να παραμείνει, απαντούσε:

“Αν εβδομήκοντα άνθρωποι με ενίκησαν και με έκαμαν να κινδυνεύσω την ζωήν μου, τι θέλει γένει αν συσσωματωθώσιν εις χίλιους;”.